قرارداد واگذاری، انتقال و صلح

تعریف عقد صلح
در اصطلاح لغوی صلح به معنی توافق، سازش و آشتی است و درقانون مدنی و اصطلاح حقوقی، قراردادی است که در آن افراد با یکدیگر توافق می‌کنند که اختلافات خود را کنار گذاشته و یا از اختلافی که امکان دارد به وجود بیاید پیشگیری می‌کنند.

البته در قانون مدنی ما معانی بیشتری برای عقد صلح در نظر گرفته شده و تنها محدود به پایان دعوا نمی‌شود، بلکه می‌توان آن را جایگزین دیگر عقود دانست و از ابتدا می‌توان آن را وسیله معامله قرار داد.

انواع عقد صلح
در قانون دو نوع عقد صلح تعریف شده است:

۱. صلح برای رفع نزاع:
این نوع صلح همان حالت اولیه عقد صلح است که برای تمام شدن دعوا یا جلوگیری از آن، نوشته می‌شود. این نوع صلح دارای ویژگی‌های زیر می‌باشد:

پس از عقد این قرارداد برای رفع دعوی، هیچکدام از طرفین نمی‌توانند آن را یک طرفه فسخ کند؛ مگر آن که طرف دیگر به تعهدات خود عمل نکند یا این مسئله در هنگام عقد عنوان شده باشد؛
قبول کردن عقد قرارداد صلح برای رفع دعوی از سوی یک طرف قرارداد به معنای این نیست که حق را به دیگری داده است. هم‌چنین وکیلی که برای پیگیری نزاع استخدام شده نمی‌تواند با برقراری سازش کار را تمام کند؛ مگر این که در قرارداد وکالت ذکر شده باشد.
۲. صلح در مقام معامله:
یک نوع دیگر از قرارداد صلح که به صورت عرف به جای عقود دیگر استفاده می‌شود. یعنی حتما نباید نزاعی اتفاق افتاده باشد تا قرارداد صلح منعقد شود بلکه طرفین معامله می‌توانند از همان ابتدا از آن برای معامله کردن استفاده کنند. در قانون شرایطی برای قرارداد صلح در مقام معامله آورده شده است:

وقتی قرارداد صلح جایگزین قرارداد دیگری می‌شود، تمام قوانین قرارداد قبلی اجرایی نخواهد بود و کاربردی نخواهد داشت.